Jak miłość wprawia świat w ruch...

W imię miłości często robimy dziwne, wręcz niemądre rzeczy. Podejmujemy się szalonych wyzwań, a potem uciekamy, rzucając swoje serce w nieznane.

Nieprzygotowani, beztrosko wspinamy się na wysokie góry, by poczuć wolność. Zaczynamy wojny. I kończymy wojny. Wszystko z powodu miłości. Mówi się, że taka jest miłość - nigdy nie wiadomo, gdzie i w kogo trafi. Niektórzy są dotknięci jej urokiem przez całe życie. Niektórzy zostają nagle uderzeni nowym uczuciem, mimo trwającego już związku. Zakochujemy się wszyscy zbyt łatwo.

Znamy utarte frazesy takie jak związek dusz, życiowi partnerzy, prawdziwa miłość, druga połowa itp. Niewątpliwie są one pokrzepiające i dostojne, nawet romantyczne. Ale kiedy próbujemy wycofać się z uczucia, odkrywamy, że znacznie trudniej odkochać się niż zakochać.

Nie ma nic romantycznego w złamanym sercu. Odważnie deklarujemy, że najwyraźniej nie była to ta “prawdziwa miłość”, inaczej nadal bylibyśmy razem. I nerwowo rozglądamy się dookoła z ukrytą nadzieją, że on czy ona nadal na nas czeka.

Niektórzy wyrażają miłość poprzez ciało, niektórzy kochają poprzez umysł, jeszcze inni odnajdują głębsze pokłady uczucia kochając aż do głębi duszy. Dla niektórych miłość to podróż, tak jak życie. Nasi rodzice często są małżeństwem ponad czterdzieści lat, podczas gdy ich dzieci mają już na swoim koncie rozwód.

Dla rodziców miłość jest oczywistością, nie mogą wyobrazić sobie życia bez siebie nawzajem. Bardzo często nie zdajemy sobie sprawy, że historia naszych rodziców to romans pełen pasji i namiętności. Pomiędzy nimi panuje naturalna symbioza, dziwny taniec non-stop przez cztery dekady.

Człowiek często zastanawia się, co ich napędza, jaka jest ta sekretna recepta, która trzyma ich razem rok po roku?

Podziwiamy takie długoletnie związki i stajemy w zdumieniu. Często mamy trudności z samodzielnym życiem, co dopiero z drugą osobą. A dobre małżeństwo to nie tylko uściski i pocałunki. Jest coś magicznego, co łączy dwie osoby od rana do nocy. Romantyzm jest dyskretnie ukryty w ich sercach i w słowach złożonej przysięgi.

Tak naprawdę kochamy być zakochani, potwierdza to psychologia miłości. Czasami dziwimy się, że taka miłosna pasja może trwać między dwojgiem ludzi nawet przez całe życie. Jest to niemal jak cud. Możemy podziwiać ich cierpliwość i wytrwałość. Wygłaszamy słowa miłosnych wyznań.

Ale czy rzeczywiście rozumiemy istotę miłości? Czy wiemy jak kochać drugą osobę, a co dopiero samych siebie? Co przychodzi pierwsze – pokochanie siebie czy innego człowieka? I czy można naprawdę kogoś kochać, jeżeli nie darzy się uczuciem samego siebie? Jak wiele musimy wiedzieć o innej osobie, aby zakochać się?

Miłość jest kamizelką kuloodporną dla serca

Będąc w stanie zakochania, mamy skłonność nurkować w dół z zamkniętymi oczami, nie patrząc czy w basenie jest woda, bez chwili namysłu, bez obawy i zawahania. Zakochany człowiek czuje się silny i odporny na wszystko, zupełnie jakby miłość była kamizelką ochronną dla serca.

Miłość jest jak nagły wybuch w naszym własnym małym wszechświecie, zderzenie emocji i energii. Istniejemy, aby tego doświadczać. Trudno sobie wyobrazić życie bez takich odczuć. Czasami jednak ta wybuchowa miłosna pasja rozbłyska tak jasno, że potem samoistnie wypala się... A niekiedy płomień ten staje się wieczny.

Z każdej z naszych miłości wyciągamy wnioski i uczymy się. Dla związku dwojga ludzi najgorsza jest nuda – jest ona zdecydowanie najgroźniejszą z chorób i kar, których możemy doświadczyć.

Redefinicja miłości

Aby miłość okazała się sukcesem, musi zostać poddana ponownemu zdefiniowaniu. Stara szkoła podaje, że miłość to jedno serce, jedna dusza, jedno uczucie – jednak przekonania te coraz częściej wydają się nieaktualne.

Najważniejsza lekcja to fakt, że miłość polega bardziej na rozdzielaniu rzeczy niż łączeniu wszystkiego razem na siłę. Miłość to chęć i pragnienie, by druga osoba była wyjątkową i indywidualną całością. Współtworzenie wszystkiego oznacza powstanie miłosnego duetu (zespołu).

Natomiast prawdziwym uczuciem jest gwarancja bycia innym i brak pragnienia, by być jednością. Zagorzali romantycy zapewne zaprzeczą, jednak rosnący wskaźnik rozwodów mówi sam za siebie. Miłość to nie wspólnota rzeczy i obojga kochanków uwiecznionych na romantycznej pocztówce.

To, co liczy się naprawdę, to odrębność i wyjątkowość, która daje życie. Zbyt często ulegamy tradycyjnemu myśleniu o miłości, aż do momentu, gdy coś zaczyna się psuć. Twoja Prawdziwa Miłość, Twój Duchowy Partner etc. nie jest połową Ciebie, oboje jesteście odrębnymi jednostkami. W jakimkolwiek związku nie jesteśmy połową niczego ani nikogo; sami w sobie stanowimy wyjątkową odrębną całość.

Drużyna miłości

Niedorzeczność tej popularnej opinii o jednym wspólnym bijącym sercu dwojga zakochanych najlepiej ilustruje obserwacja drużyny sportowej. W sporcie bowiem nie używa się określenia jeden gracz. Wszyscy zawodnicy, ze swoimi indywidualnymi zdolnościami i umiejętnościami, tworzą jakość drużyny. Pojedynczy gracz nie jest stłumiony przez swoich kolegów z drużyny, wręcz przeciwnie, jego umiejętności i zdolności są wzmacniane.

Patrząc logicznie, dlaczego podejście do miłości miałoby się różnić? Jak to się stało, że musimy ściśle połączyć się z drugim człowiekiem, by stworzyć jedną osobę? Kiedy zdecydowaliśmy, żeby być tą “drugą połową” zamiast sobą samym?

Siła tworzy się wtedy, gdy dwie odrębne jednostki współdziałają i tworzą coś razem, nie gdy stają się jednym sercem. To właśnie wyjątkowość poszczególnych graczy tworzy świetną drużynę, nie ich identyczność. W tym tkwi sedno miłosnej gry. Zaczyna to potwierdzać współczesna psychologia miłości.

Niektórzy mogą zaprotestować, że takim analitycznym podejściem zabija się cały romantyzm miłości. Jednak z drugiej strony, nie ma nic romantycznego w rozwodach i wykorzystywaniu drugiej „ukochanej” osoby.

Czyż nie jest to odpowiedni moment, by przenieść miłość na nowy poziom, z nowymi sposobami pomiaru jej wpływu i siły?

Żyjemy przecież w XXI wieku, gdzie środki komunikacji tak znacznie przyspieszyły nasze codzienne życie. Często rozwodzimy się nad przeszłością, rzadziej myślimy o przyszłości, a może warto byłoby znaleźć złoty środek i skupić się na tym co jest teraz, ale z szacunkiem dla swojej przeszłości i przyszłości.

Pozwólmy sobie wznieść miłość z powrotem na piedestał, tam, gdzie jej miejsce. Przyjmijmy znaczenie miłości jako uczucia opartego na otwartej komunikacji, zrozumieniu i szacunku. To właśnie podziw w połączeniu z pragnieniem i namiętnością do drugiej osoby oznacza prawdziwą miłość. Musimy pamiętać, że ona czy on może być już blisko, zaraz za rogiem.

Magda Grodecka